Jullie vormen de ware sangha van de Boeddha

Een dictatie door Gautama Boeddha. NOOT: Deze dictatie werd gegeven tijdens de Shangra-la Zomerconferentie op het Grote Eiland van Hawaï, 29 juni 2008.

De Boeddha, de dharma, de sangha – dit zijn de drie pilaren van de religie – of wat ze religie noemen – van het Boeddhisme. Toch ben ik, Gautama, niet gekomen om een religie te beginnen, mijn geliefden. Ik kwam het universele pad naar eenzijn met de geest demonstreren – het eenzijn tussen Geest en materie – het bewustzijn dat je verwerft als je volledig wakker bent.

Daardoor is de vraag, mijn geliefden, niet enkel “Zijn of niet zijn” maar “Wil je wakker zijn of wil je onwakker blijven?” Waardoor – in je onwakker zijn – er een ruimte is tussen jou en de werkelijkheid – de werkelijkheid die je ziet als je wakker bent. En in die ruimte kan het ego zich verbergen, en jij kunt je voor je eigen impulsen uit het verleden verbergen waar je nog niet naar gekeken hebt, zoals Master More zo welsprekend uitgelegd heeft.

Wat is dan de werkelijkheid van de Boeddha? Wat is het wakkere begrip van de Boeddha? Nu, het is het Wezen dat – omdat hij of zij wakker is – het eenzijn van alle leven ziet, de werkelijkheid ziet dat alle leven aan dezelfde bron ontsprong en is bestemd om terug te keren tot die bron door te ascenderen en deel van het geestelijke rijk te worden.

Daardoor is de Boeddha degene die het evenwicht bewaart die het degenen die nog niet wakker zijn mogelijk maakt om een bestaan in onwakkere staat te vervolgen – in plaats van te worden verteerd door de versterking van de ascensiespiraal waarin het hele materiële universum vanaf zijn geboorte door in beslag genomen wordt.

Wat is dan de dharma? Nu, het is het verhogen van alle waarnemende wezens, alle zichzelf gewaarzijnde wezens, naar de wakkere staat – waarin zij ook de Boeddha worden. Wat is dan de sangha, de gemeenschap? Het is een gezelschap van degenen die een verbintenis met het pad zijn aangegaan dat leidt tot het volledige wakker zijn van de Boeddha en die besloten hebben om niets in de materiewereld tussen hen en het bereiken van de volheid van het Boeddhaschap te laten staan. Zelfs terwijl ze nog een focus in een fysiek lichaam hebben en daarom hier beneden alles kunnen zijn wat ze Boven zijn – en zo dienen als de open deur tussen materie en Geest, dienen als anker voor de geest dat het Licht mogelijk maakt erdoorheen te stromen en op die manier de duistere hoeken van de Aarde op laten lichten, totdat er geen onvolmaakte geest, geen ego-illusie meer is die zich kan verbergen voor het alles-doordringende Licht van de Boeddha.

De ware sangha van de Boeddha
Toen ik op Aarde zat in mijn fysieke lichaam, bracht ik een lering naar voren die aangepast was aan het bewustzijn van de mensen van die tijd, aan een bepaald element van het massabewustzijn. Ik wist daardoor dat het onmogelijk was om de volheid te geven van waar het pad om gaat en wat de gemeenschap bedoeld is te zijn. En daardoor, moest ik een lering brengen die mensen konden snappen. En daardoor veranderden mensen mijn lering in nog een religie, Boeddhisme, geheten.

En ze schiepen het beeld dat degenen die tot de boeddhistische godsdienst behoorden een sangha vormden die duidelijk apart stond van degenen die niet tot de boeddhistische religie behoorden. En zo creëerden ze een beeld ongeveer net zoals de leden van andere religies hebben gedaan, een exclusivistisch, separatistisch beeld. Zo is de tijd voorbij gegaan, mijn geliefden. De Christus is afgedaald, de mensheid is opgeklommen en nu hebben we een lichaam aan studenten die eraan toe zijn om de volheid van de Boeddha, de dharma en de sangha te begrijpen.

Jullie zijn, zoals eerst verklaard door mijn geliefde broeder, zo dicht bij het manifesteren van die gemeenschap. En dus, laat me jullie een paar gedachten geven over de sangha van de Boeddha. Er is, mijn geliefden – natuurlijk een bepaald gevoel van bekendheid, veiligheid in het samenkomen in een gemeenschap van gelijkgestemde mensen – die dan vrijelijk kunnen spreken en elkaar ondersteunen.

We zeggen niet dat je niet een dergelijke gemeenschap kunt creëren, waarin jullie samenkomen en vrij zijn om jullie ideeën te delen, in de wetenschap dat jullie niet veroordeeld of bekritiseerd zullen worden. En wetend dat jullie niet hoeven om te gaan met de egospelletjes die er zo vaak voor zorgen dat mensen anderen afkraken, zelfs als ze een goed idee hebben. Of enkel het feit dat zij niet op het idee gekomen zijn, betekent dat ze hen moeten afkraken. Daarom vraag ik jullie te overwegen dat jullie – zeker – een dergelijke gemeenschap kunnen en zouden moeten vormen. Maar ik vraag je om het subtiele onderscheid te overpeinzen dat je het niet tot een excluvistische gemeenschap maakt die zich apart opstelt van de grotere gemeenschap van de mensheid in het algemeen.

Want wie is de Boeddha? Hij is degene die weet dat alles in de Boeddha natuur zit en daarom is de Boeddha in iedereen en in alles. En daardoor, hoe kunnen jullie ware volgelingen van de Boeddha zijn als jullie je apart opstellen en zeggen dat de Boeddha enkel in bepaalde mensen kan zijn en niet in anderen?

En dus wensen wij te zien dat de gemeenschap die jullie vormen, niet geïsoleerd wordt van de grotere gemeenschap van alle waarnemende wezens, maar een kern is die over en weer communiceert met de grotere gemeenschap, die bereid is om zich uit te sloven jullie boodschap van de daken te schreeuwen, om jullie Licht te laten schijnen, opdat anderen jullie goede werken kunnen zien en weten dat het enkel de Vader in jullie is die dergelijke werken had kunnen produceren. En daardoor leren zij om God in zichzelf te zien, de Boeddha in zichzelf.

Want mijn geliefden, net zo is de Boeddha geen egomaniak die boven anderen verheven wil zijn. Als de Boeddha wakker geworden is in iemand, nu dan heeft die persoon maar één focus en verlangen. En dat is om de Boeddha in alle anderen wakker te maken, zodat de Boeddha in allen wakker kan zijn. Want alleen dan is de Boeddha heel.

De gemeenschap van eerlijkheid
Dus de Sangha, de gemeenschap, die we manifest willen zien, is één waarin de allereerste kwaliteit eerlijkheid is, gewoon en eenvoudig. Eerlijkheid tegen jezelf, eerlijkheid tegen elkaar, eerlijkheid tegen andere mensen die nog geen deel uitmaken van jouw sangha, want zij hebben aarzeling.

Eerlijkheid – om compleet te zijn – kan geen voorwaarden kennen die het het ego mogelijk maken om zich te verbergen. Want eerlijkheid kent geen voorwaarden – enkel het ego heeft voorwaarden. En het stelt die voorwaarden precies op om zich te kunnen verbergen. En dit, mijn geliefden, is de kracht die je moet overwinnen, zoals jullie al hebben gedemonstreerd, de bereidheid om te overwinnen op deze retraite en andere.

Maar ik vertrouw erop dat je erkent, niet enkel gebaseerd op wat er eerder gezegd is, maar ook door je eigen innerlijke weten, dat deze retraite een keerpunt markeert voor jullie individueel en voor jullie als beweging. Jullie zijn hiervoor op het pad geweest om de sangha te vestigen, maar nu komen jullie in feite zo dicht bij de sangha zijn, dat de afstand nu iets is dat overbrugd kan worden in één laatste stap. En daardoor vertrouw ik erop dat jullie terug zullen gaan en de vorige boodschappen bestuderen die zijn gegeven door mijn broeders en zusters die hun wijsheid en hun eerlijkheid over jullie hebben uitgeschonken, mijn geliefden.

Wat is de sleutel tot eerlijkheid, mijn geliefden? Het is de realisatie dat als de Boeddha overal is, als God overal is, dan kan er niets voor God verborgen blijven. En dus wat heeft het voor zin te proberen oneerlijk te zijn en iets te verbergen? Wie houdt je voor de gek? Zeker God niet, zeker de Boeddha niet, zeker de Opgevaren Schare niet, zeker je IK BEN Aanwezigheid niet.

Je zou andere mensen voor de gek kunnen houden, maar in de allereerste plaats houd jij jezelf voor de gek. En als je dat spelletje wenst te spelen, mijn geliefden, dan vraag ik je naar één van de vele organisaties daar te gaan die nog steeds verstrikt zitten in het spelletje spelen en die het nog steeds niet alleen hun leden mogelijk maken, maar aanmoedigen om het spel te spelen.

Ga er gewoon heen en speel dat spel totdat je er genoeg van hebt. En kom dan terug naar de sangha van de Boeddha. Want ik zeg je, we hebben een groep mensen samengebracht die hebben besloten dat je genoeg had van het spelen van die egospelletjes. En nu is het de tijd om een stap omhoog te doen en de gemeenschap te manifesteren waarin het ego niet amok kan maken, zich niet kan verbergen, mijn geliefden. En hier feliciteer ik jullie echt mee, hoewel ik moet zeggen, dat ik het al die tijd geweten heb – want ik ken jullie al een hele lange tijd.

En daardoor hebben we gezien hoe de stukjes bij elkaar gelegd zijn – dat in deze kritieke tijd jullie allemaal fysiek samen komen en de stap omhoog doen om een echt voorbeeld te manifesteren - niet het enige voorbeeld – maar een echt voorbeeld van wat de sangha van de Boeddha is in het Aquariustijdperk – met het bewustzijn dat de mensheid tegenwoordig heeft.

De Boeddha en de Moeder
Zo zal ik doorgaan, mijn geliefden, om jullie een paar gedachten te geven over de relatie tussen de Boeddha en de Moeder. Zoals jullie zullen opmerken in de rozenkrans die jullie eerder gegeven hebben, staat er de regel: “Boeddha ruimte, Moeder tijd, ’t is het zo sublieme geheim.”

Het materiële universum wordt door de wetenschap gezien als een ruimte waarin planeten, zonnestelsels en melkwegen zijn. Die ruimte is de Boeddha – wordt gecreëerd uit de Boeddha natuur. De ruimte is een ruimte die apart gezet is van het Alzijn van God, zodat gescheiden vormen zich kunnen manifesteren. In die ruimte vind je het Ma-terlicht, dat vorm aanneemt.

Nu, mijn geliefden, jullie als ongeascendeerde wezens hebben mede-scheppende bekwaamheden, maar je hebt niet de geestkracht om ruimte te beïnvloeden. Want jullie kunnen ruimte niet beïnvloeden totdat jullie het bewustzijn van de Boeddha bereiken – en dan transcendeer je ruimte. Dus, jullie zijn veroordeeld tot het uitdrukken van jullie mede-scheppende bekwaamheden binnen het framework van ruimte en de zogenaamde natuurwetten die de ruimte leiden, waarvan de wetenschap de meeste nog niet heeft ontdekt of volledig begrepen.

Dus, als ongeascendeerd wezen, maken jullie mede-scheppende vaardigheden het jullie mogelijk om enkel binnen het Ma-terlicht te werken, vorm te projecteren op dat Ma-terlicht. Nu, mijn geliefden, als de Boeddha het toelaat dat zijn eigen wezen ruimte wordt, bewaart de Boeddha een visie over die ruimte en alles daarbinnen – het Ma-terlicht, de energie daarbinnen – bedoeld wordt verhoogd te worden als deel van de ascensiespiraal die mijn broer Maitreya heeft beschreven in zijn boek.

De Moeder van God laat dan haar Licht het instrument worden van de zichzelf gewaarzijnde wezens om hun vrije wil uit te spelen en de fysieke omstandigheden te oogsten die hun mentale beelden uitbeelden. Dit maakt het dan mogelijk, dat binnen de totale ruimte van de Boeddha, bepaalde porties – zoals bijvoorbeeld gefocust rond planeet Aarde – dan achterop kunnen raken bij de ascensiespiraal van de totaliteit van ruimte.

De oorsprong van tijd
Je ziet, mijn geliefden, de totaliteit van het materiële rijk is – en is altijd geweest – in een ascenderende spiraal die niet gestopt kan worden. Maar dankzij de vrije wil, kunnen de bewoners van een bepaalde planeet hun bewustzijn verdichten, waardoor de planeet zich verdicht, zodat deze achterop raakt bij de ascenderende spiraal. We zouden het in feite kunnen beschrijven als een uitrekken van ruimte, zoals gevisualiseerd in het concept van een uitrekken van wat het ruimte-tijd continuüm is genoemd. Maar wat de wetenschap niet begrijpt is dat tijd niet een functie van ruimte is. Tijd is een functie van de vrije wil. Want als een planeet achterop raakt bij de plaats in de ruimte waar ze ideaal gezien had moeten zijn, dan de afstand tussen dat volmaakte concept en de huidige realiteit – dat is wat tijd creëert.

En het is, bij wijze van spreken, een kosmische klok die begint te tikken. Want, terwijl jullie vrije wil hebben, is het, zoals Maitreya uitgelegd heeft, niet haalbaar dat er geen beperkingen zijn aan de vrije wil. Want je kunt niet eeuwig een portie van het eigen Wezen van de Schepper nemen en het in een onvolmaakte vorm vastzetten. Noch kun je eeuwig andere zichzelf gewaarzijnde wezens in een onvolmaakte vorm vastzetten.

En zo begint de tijdklok die begint te tikken af te tellen tot het punt dat de kansen van die levensstromen die behulpzaam waren de planeet in de neerwaartse spiraal te brengen, verkeken zijn. En ze moeten vervolgens van die planeet verwijderd worden, zodat de andere bewoners – die met de blinde leiders zijn meegegaan – een kans krijgen om vrij te worden van de aantrekkingskracht – zodat ze misschien kiezen om te beginnen met opstijgen. Daardoor hun planeet terug te brengen, de tijd versnellen bij wijze van spreken, zodat het het achterstallige inhaalt en daarom haar rechtmatige plaats in de kosmische dans hervindt. Waardoor, mijn geliefden, de tijd zoals die nu bestaat ophoudt te bestaan voor die planeet. Want waarlijk, mijn geliefden: “Tijd bestaat niet!”

Totale vergeving is alles vergeten
Nu dan, om de verhandeling die Master MORE gegeven heeft over het geheugen, te vervolgen, je persoonlijke geheugen versus het kosmische geheugen van de akashakronieken. Nogmaals, je persoonlijk geheugen is apart geplaatst, wordt het mogelijk gemaakt om achterop te raken bij de akashakronieken, het kosmisch geheugen dat de realiteit ziet en zich de dingen herinnert zoals ze zijn – zoals MEER heeft uitgelegd. En daardoor, wat jullie doen, mijn geliefden, terwijl je het pad naar de totale overgave van het gescheiden zelf bewandelt dat het Christusschap is, haal je ook de plaats in ruimte in waar je geweest zou zijn als je in de Rivier van Leven zou zijn gebleven, erin mee stromen in plaats van in de jungle van scheiding te lopen, waardoor je achterblijft.

En dus zie je, mijn geliefden, de spookbeelden – waarover door verscheidene meesters gesproken werden – zijn de herinneringen die je bewaart aan je eigen onvolmaaktheden, ze ziend door het filter van het dualiteitbewustzijn in plaats van ze door de werkelijkheid van God bewustzijn te zien dat alles vergeeft. En dus zijn dat de spookbeelden die je moet opgeven. En daardoor wordt totale vergeving het opgeven van zelfs de herinnering van de opgemerkte vergissing. Het simpelweg verteerd laten worden, zodat het liet langer macht over je heeft en door eraan vast te houden, houd jij je gevangen in een afwijking van tijd, zogezegd. Omdat jij je in tijd gevangen houdt, de tijd die in werkelijkheid een afstand is tussen waar je zou kunnen zijn en waar je voor gekozen hebt te zijn of gekozen hebt om niet te zijn.

Je zult wel weten, dat de Bijbel de verklaring bevat: “Ik zal me hun zonden niet meer herinneren.” Nu, mijn geliefden. God herinnert zich nooit jullie zonden, want God herinnert zich enkel de werkelijkheid – de werkelijkheid dat het materiële heelal een zandbak is – want jij hebt de vrije wil gekregen om te experimenteren. En daardoor, als eenmaal een beperkende keus vervangen is door een hogere keus, is de vorige keus er niet meer.

Want zie je niet, mijn geliefden, dat de essentie van vrije wil is, dat je één ding kiest, en door het kiezen van dat ene ding, kun je niet tegelijkertijd iets anders kiezen. Daardoor kun je niet wakker zijn en onwakker op hetzelfde moment. En daardoor als je eenmaal een oude illusie hebt losgelaten – de oude keus om de dualistische illusie te accepteren – ben je vrij van die illusie, mijn geliefden.

Het is weg – tenzij je kiest om het in je herinnering te laten blijven en daardoor het steeds weer opnieuw creëert, totdat je uiteindelijk het spookbeeld opgeeft en dat sterfelijke zelf laat sterven. Zo had zelfs Jezus, mijn geliefden, hangend aan het kruis bepaalde persoonlijke spookbeelden die hij op moest geven, zoals ieder wezen dat ooit geascendeerd is.

Een overwinning voor ons allen
Het is vervolgens mijn grote voorrecht en mijn grote vreugde om deze conferentie te verzegelen, die ik moet zeggen een onvervalste overwinning voor de Opgevaren Schare is – en voor jullie als deel van de Opgevaren Schare, hoewel nog niet geascendeerd voor een bepaald deel van je gewaarzijn tenminste. Want waarlijk, jullie zijn zoveel meer dan jullie je kunnen voorstellen, en daardoor is het maar een klein deeltje van jullie totale Wezen dat nog steeds gevangen zit hier beneden in het moeras. En wanneer jullie je afstemmen op de totaliteit, win je het kosmische perspectief, waardoor je echt ziet hoe waarlijk onbelangrijk al deze egonaardigheden zijn. En dat is wanneer je de spookbeelden kunt laten sterven, want jullie weten dat jullie meer zijn – en daardoor zullen jullie niet met hen sterven.

Mijn geliefden, voel geen droefheid voor het feit dat deze conferentie aan het eind is gekomen, zoals alles in de tijd moet doen. In plaats daarvan, kijk verder, zie wat je gevestigd hebt, een sangha die de tijd transcendeert. Want het is de sangha van de Boeddha, mijn geliefden, die in de ruimte bestaat – en ruimte is voorbij tijd.

Focus daardoor op dat! Focus op de sangha en transcendeer zelfs de fysieke afstand, behoud dat contact, omdat jullie de communicatietechnologie hebben om dat te doen. En zie daarom dat deze verzegeling van de conferentie niet een eind vertegenwoordigt, maar het begin van een nieuwe cyclus, een andere cyclus, zelfs een hogere cyclus.

Want nu treed je naar buiten om de Omega te zijn, en naarmate jij de talenten vermenigvuldigt die je gegeven zijn, zullen we je zeker in halen – in een volgende inademing, om naar een andere conferentie te komen, waar je vervolgens hoger kunt gaan, omdat je naar buiten getreden bent, mijn geliefden. Want als je niet naar buiten treedt om het met anderen te delen en probeert het Al te verhogen, dan zouden wij je niet hogere leringen kunnen geven. En je zou staan te water trappen op dezelfde plaats.

Dus begrijp je dat beide nodig zijn, de inademing en de uitademing, dat is wat de kosmische dans vormt? Daarom stap uit de zo gewone gedachtegang van veel spirituele mensen die zich willen terugtrekken uit het gejacht en gejaag van de wereld. Denkend dat wanneer je vrede en eenzaamheid en rustigheid in een grot in de bergen vindt, dan de Boeddha zult vinden. In plaats daarvan bestudeer de leringen van degenen die het leven op een bepaalde manier dienden, en door dat te doen plotseling de Boeddha zagen. Zelf het wezen dat de maden uit de wond van iemand anders likte en door dat te doen verlichting bereikte en eenzijn met de Boeddha.*

Want het is wanneer je de Boeddha ziet in alle leven je mij zult zien, geliefden. Want IK BEN ALLES en in alles. Dus zo lang jij de gedachtegang hebt, dat ik enkel op bepaalde plekken gevonden kan worden en niet in anderen, hoe zou je me dan ooit kunnen ontdekken?

Want de enige plek om mij te ontdekken is in jezelf. En dus als je denkt dat je ergens anders moet zijn om mij te ontdekken, nu dan kun je niet zien dat je mij niet kunt zien – zelfs al ben ik er altijd, mijn Boeddha glimlach glimlachend, geduldig wachtend totdat jij me in jezelf ontdekt. Want IK BEN de Boeddha. Ik ben ruimte. Ik ben voorbij ruimte. Dus heb ik alle tijd van de wereld – terwijl de wereld niet onbeperkt de tijd heeft.

Dus word wakker dan, en beslis om voorbij de tijd te reiken en erken dat er een tijd komt dat de aanvaardbare tijd NU is; niet morgen; niet één seconde vanaf nu, maar NU. Want dat is wanneer je het eeuwige NU ingaat en de illusie van ruimte transcendeert, de illusie dat de materiële wereld je af kan houden van het eenzijn van de sangha. Dat is wanneer je de sangha manifesteert waar je bent, in plaats van het ergens anders te zien.

IK BEN waar jij bent.

IK BEN wakker waar jij bent.

Zul jij wakker zijn waar IK BEN?

[Gehoor antwoordt: “Ja!”]

Dan ZIJ zo, en wees verzegeld in mijn oneindige vrede. Verheug je in mijn oneindige vrede. En ontdek dat wat vrede lijkt vanuit het menselijke perspectief eigenlijk geen vrede is.

Vrede is de gelukzaligheid van de Boeddha waarin je zo vreugdevol bent, want je weet dat de demonen van Mara geen macht over jou hebben. En daardoor, kun je lachen om al hun capriolen, al hun pogingen om je in een gehechtheid te trekken. En dat is wanneer ze van je wegvluchten – en IK BEN is alles wat er over is.

[Applaus]

* Dit verhaal gaat over een toegewijde discipel van Maitreya, Asanga geheten. Na 12 jaar eenzame oefening, voelde hij zich ontmoedigd omdat hij niet een rechtstreekse ontmoeting met de meester had gehad. Op zijn weg terug naar de maatschappij kwam hij een hond tegen met een grote open wond, aangetast door maden. Hij wilde natuurlijk de hond helpen, maar dacht dat de maden ook gevoelige wezens waren.

Hij leende toen een mes in een naburig dorp, sneed een stuk vlees uit zijn eigen been en was van plan de maden met zijn tong op te tillen uit de wond op het vlees. Maar toen hij zich neerboog om dit te doen, ervoer hij plotseling de stralende Aanwezigheid van Maitreya. Asanga merkte dat hij de Meester vroeg, waarom hij zijn gebeden niet eerder had beantwoord en het antwoord was: “Ik was altijd al bij je, maar nu is jouw mededogen zo sterk geworden, dat ze de sluiers uit je geest wegveegt, die mijn Aanwezigheid buiten je weten hebben gehouden. ”De sluiers worden gecreëerd door de illusie van scheiding en ze verbergen de onderliggende werkelijkheid dat alle leven één is, omdat alles de Boeddha natuur is. Enkel de sluiers van Maya verbergen deze werkelijkheid voor de geest die gevangen zit in dualiteit.

Terug naar boven.

Copyright © 2008 by Kim Michaels