Sta jezelf toe om van de reis te genieten

Een boodschap van Moeder Maria. Deze dictatie werd gegeven tijdens de Shangra-la Vredesconferentie nabij Stockholm, Zweden, op 1 oktober 2006.

Lieve vrienden, omdat ik deze conferentie begon, kom ik, Maria, haar afsluiten. En ik kom met de zachtmoedige vlam van de Moeder. Want ik ben het zeker voortdurend eens met El Morya en met de andere meesters. Maar ik zorg ook voor de Omega balans. En zo kom ik met een woord van bemoediging, dankbaarheid en troost.

Lieve vrienden, een van de dingen die mensen stress op het spirituele pad kunnen geven is, wanneer zij een meester over een hoge visie en een hoog doel horen praten. En je kijkt dan naar jezelf en zegt, ‘ Maar ik ben er zover van af, waar ik in bewustzijn zou moeten zijn.’ En dan bij het zien van het gat, verlies je bijna de moed en voel je je zo overweldigd dat je beseft dat zelfs proberen geen zin heeft. Dit is natuurlijk precies hoe je ego wil dat jij je voelt. Want dan probeer je het zelfs niet. En als je het niet probeert, dan kun je jezelf niet overstijgen en zul je dus blijven vastzitten. Zo voel je je zelfs nu slechter over je situatie dan voordat je het spirituele pad vond en niet wist dat er een mogelijkheid was een hogere staat van bewustzijn te bereiken.

Daarom begrijp ik dat sommige mensen soms naar mensen in de wereld kijken die een normaal leven leiden en zeggen, of misschien alleen maar onbewust bespeuren, dat het zoveel gemakkelijker was toen je nog geen weet van het pad had. Het was zo veel gemakkelijker toen je het leven net als iedereen kon leven en kon voelen dat je normaal, dat je okay was.

Maar weet je, vrienden, de werkelijkheid is dat er nooit een reden voor je is om te voelen dat je onbekwaam bent – zolang je bereid bent om één mogelijke en aannemelijke stap per keer te zetten. Dit is alles wat vereist is. Het is een truck van het ego je op dit hoge doel te laten richten en te zeggen, ‘Ik moet nu de Christus zijn. En aangezien ik dat niet ben, moet ik wel een slecht mens zijn. Er moet iets niet goed met mij zijn. Ik doe waarschijnlijk iets niet goed.’ En dan trap je in de val om meer te doen, om hectisch te worden of harder te lopen. En dit kun je tien of twintig jaar doen, maar er bestaat nog steeds dat gat tussen waar je nu bent en waar je denkt te moeten zijn. Het is als die ezel die blijft rennen om de wortel te pakken die voor zijn neus bengelt. En zoveel mensen hebben dit op het spirituele pad gedaan.

Vind je evenwicht op het pad
Dat is waarom, zoals El Morya zei, je soms een stap terug moet zetten en gaan inzien dat er een hogere benadering is. En dit is de benadering waar we gedurende deze hele conferentie over gepraat hebben, van Zijn in plaats van doen. Ik zal er niet in detail over uitweiden, want dat is al gedaan en er zal meer over gezegd worden als de juiste tijd er voor is. Maar ik wil dat je het denkbeeld overdenkt dat zolang je jezelf blijft overstijgen en één stap per keer zet – en zonder stoppen door te gaan één stap per keer te zetten – je dan vooruit komt. En dat is werkelijk wat God wil dat je doet. En als je blijft doorgaan vooruit te komen, en één stap per keer zet, zul je uiteindelijk je doel bereiken.

En zo heb je aan de ene kant het uiterste dat je denkt dit hoge doel te moeten bereiken en te denken dat als je al deze uiterlijke dingen doet, je onderweg naar dat doel moet zijn en je een goede chela (student) moet zijn. Aan de andere kant is er het uiterste dat je onmogelijk het doel zult kunnen bereiken en je daarom niet goed bent en het daarom geen zin heeft om het te proberen. Maar weer is er de middenweg, lieve vrienden. En dat is hetgeen wij wensen dat jullie zullen vinden, want dat is de sleutel tot gemoedsrust.

Zie je, vrienden, wanneer je opgevaren bent, kijk je terug op je tijd op Aarde en je ziet dat al je incarnaties een reis waren. En dan kijk je vooruit en je ziet, dat zelfs al ben je nu een opgevaren wezen, ver daarboven de Schepper en het Godsbewustzijn is. En dus besef je dat het leven een heel lange reis is. En dan zien je dat het geen zin heeft te denken dat als je slechts het einddoel bereikt, jij je ontspannen zult kunnen voelen, je vredig zult voelen en genieten zult van wat je bereikt hebt. Je beseft dat elke keer dat je een stap vooruit zet, je dat gevoel van overwinning en vreugde zult kunnen voelen. En je ziet dat het werkelijk zinloos was, toen je geïncarneerd was, om jezelf te pijnigen door je onbekwaam te voelen. En dat is wat ik jullie vandaag wil meedelen.

Zie je, vrienden, het is zo gemakkelijk te denken dat jij onmogelijk datgene kunt bereiken wat je anderen, deze of gene spirituele meester, hebt zien bereiken. Maar de werkelijkheid is dat jij het kunt bereiken – als je vooruit blijft gaan. En de werkelijkheid is dat hoewel er een einddoel is aan de reis die ‘leven’ genoemd wordt, er bijna een oneindig aantal stappen zijn. En zo zal de reis niet plezierig worden totdat jij besluit te genieten van het opklimmen met één stap naar de volgende. En, vrienden, je kunt dat op elk niveau van de reis besluiten, hetzij in het opgevaren rijk of hier in de stoffelijke wereld. En ik zou niets liever willen dan te zien dat jullie allemaal dat niveau van innerlijke vrede bereiken, jezelf toe te staan te genieten van de reis, jezelf toe te staan dat overwinningsgevoel te voelen wanneer je een stap vooruit hebt gezet.

Laat het leven van binnenuit stromen
Kijk naar de beweging die we hier hebben. Kijk naar deze boodschappers die geen plan hebben van wat er vanaf dit moment over drie, zes, tien maanden of tien jaar moet gebeuren. Ze gaan eenvoudig met de stroom mee. En ook jullie kunnen met de stroom meegaan, in plaats van te voelen dat je altijd achter loopt. Kijk eens naar jezelf en zie wat je in deze twee korte dagen ervaren hebt en besef dan dat je in een andere sfeer geweest bent. Je bent in een omgeving geweest die de smaak van de Hemel had, de smaak van hoe het in de opgevaren wereld zal zijn en vrij van dualiteit en het ego te zijn.

Misschien heb je dit nog niet helemaal kunnen zien, niet helemaal kunnen waarderen. Maar ik moedig je aan dit in de komende dagen eens te overwegen. En ik moedig je aan je hoogste gevoel van vrede, je hoogste gevoel van vreugde te vinden, die je in deze twee dagen hebt ervaren. En dan moedig ik je aan je hieraan de komende dagen, weken en maanden vast te houden. Denk terug aan dat gevoel van innerlijke rust en vrijheid en laat het groeien.

Wees je ervan bewust dat als je hier vandaan gaat, je naar je normale omgeving terug zult gaan en je waarschijnlijk uitgedaagd zult worden door de machten van antivrede, die proberen zullen je van vrede weg te trekken, proberen zullen je van het bewustzijn, waarvan je hier een glimp hebt opgevangen, naar beneden te halen. Maar als je wilt vasthouden aan je hoogste gevoel van vrede en het met je meedraagt – en wat tijd neemt om erop te mediteren en het te laten groeien als een plant die door jouw aandacht water krijgt – dan zul je dat met je mee kunnen dragen en het te laten voortduren en het zelfs in de komende weken en maanden uit te breiden.

En zo, lieve vrienden, als mijn laatste boodschap is het mijn voorrecht jullie te vertellen dat wij als Opgevaren Schare van mening zijn dat deze conferentie een absolute overwinning voor het licht was. Het was kort en zeker in de toekomst zouden we een langere conferentie op het Europese continent willen zien. Maar ondanks de korte duur is er zoveel tot stand gekomen, dat wij volkomen tevreden zijn. En wij voelen een sterke drang jullie te feliciteren met wat hier tot stand is gebracht.

En zo verlaat ik jullie met dit gevoel van dankbaarheid, dit gevoel van overwinning. En ik wil dat jullie voelen en inzien dat jullie voorwaar een onschatbare en onmetelijke dienst aan de zaak van de Opgevaren Schare bewezen hebben door bij elkaar te komen en dat gevoel van eenheid te bereiken dat jullie bereikt hebben, zoals gebleken is bij verscheidene rozenkransen die jullie gegeven hebben. Het ontvankelijk oor zal gehoord hebben dat er onder de uiterlijke stemmen een harmonie, een eenheid van hart, ziel en geest aanwezig was.

Zo, lieve vrienden, met al de dankbaarheid van het hart van een Moeder, verzegel ik een ieder jullie. En diegenen die eerder moesten vertrekken, verzegel ik ook, en ik sluit deze conferentie en dit krachtveld af en ik zeg, ‘Jullie zijn mijn geliefde zonen en dochters met wie ik heel erg tevreden ben.’

Het is gedaan. Het is beëindigd. Het is verzegeld. Want de mond van de Heer, de Moeder van God, heeft het gesproken.

Terug naar: Gevorderde boodschappen
Terug naar boven.

Copyright © 2005 by Kim Michaels