Kunnen spirituele mensen natuurrampen voorkomen?

Met de tsunami ramp in 2004, de orkanen Katrina en Rita in de Verenigde Staten en de aardbeving in Pakistan, beginnen een toenemend aantal mensen zich af te vragen waarom we meer natuurrampen schijnen te hebben dan in recente decennia. Sommigen vragen zich af of er een boodschap in zit, sommigen beweren dat het de straf van God is terwijl anderen zeggen dat het belachelijk is te denken dat mensen verantwoordelijk kunnen zijn voor natuurrampen. Verwonderlijk is het te zien dat de laatste ontwikkelingen in de wetenschap op een mogelijk verband lijken te wijzen tussen de fysieke planeet en het bewustzijn van de mensheid.

Door Kim Michaels

Een paar eeuwen geleden geloofden de meeste mensen dat ziekte door boze geesten veroorzaakt werd. Natuurrampen werden gewoonlijk beschouwd als Gods straf voor de zonden van de mensen. Veel moderne mensen zien zulke ideeën als bijgeloof en ze geloven dat de wetenschap met succes zulke overtuigingen heeft weerlegd. Hoewel de wetenschap de meeste mensen wellicht er toe gebracht heeft het geloof in boze geesten op te geven, heeft ze alleen maar de fundamentele redenering versterkt dat tot het geloof in zulke geesten leidde. De wetenschap heeft ruimschoots één ding bewezen: verborgen oorzaken leiden tot zichtbare gevolgen.

Wetenschappers mogen boze geesten dan wel niet erkennen, maar de wetenschap heeft ons geleerd dat veel zichtbare gevolgen, onzichtbare oorzaken hebben. Met andere woorden, alles gebeurt met een reden. Wanneer wij een gevolg in de stoffelijke wereld zien, dan kunnen we er zeker van zijn dat er een oorzaak is en hoewel we die misschien niet met onze zintuigen kunnen vaststellen, de oorzaak is er en is werkelijk. De wetenschap heeft ons ook laten zien dat zulke verborgen oorzaken heel complex kunnen zijn. We kunnen eigenlijk zeggen dat de moderne wetenschap, in het bijzonder na de ontdekkingen van Albert Einstein, een proces is geweest van het geleidelijk vergroten van ons bewustzijn van hoe complex en onderling verbonden onze wereld in werkelijkheid is.

Slechts enkele decennia geleden zouden de meeste mensen – zelfs vele wetenschappers – gelachen hebben om het idee dat het spuiten tegen muskieten een bedreiging voor de overleving van het menselijke ras zou kunnen opleveren. Toen begonnen we ons te realiseren dat bepaalde door de mens gemaakte chemicaliën niet door natuurlijke processen kunnen worden afgebroken en daarom zich ophopen als ze verder de voedselketen in komen. Uiteindelijk bereiken zulke chemische producten ons lichaam en kunnen in hoge concentraties onze genen beïnvloeden met mogelijk catastrofale gevolgen.

Van toen af aan zijn we ons bewust geworden van de vele andere mogelijkheden waarin door mensen veroorzaakte vervuiling gevolgen voor de hele planeet kan hebben en nu discussiëren wetenschappers erover of de productie van broeikasgassen invloed op het algehele klimaat kan hebben in een mogelijke toename van stormachtig weer. Hoewel wetenschappers hier onderling over verdeeld zijn, bewijst juist het feit dat we erover praten het punt dat de wetenschap een proces is om ons te helpen de diepere verbanden en complexe oorzaken achter zichtbare verschijnselen te zien. Dit opent de zeer reële mogelijkheid dat in de komende decennia wetenschappers verbanden en oorzaken zullen gaan zien die ons nu nog als sciencefiction of modern bijgeloof toeschijnen. Misschien zullen we spoedig zien dat enkele van onze huidige modellen en aannames even primitief zijn als het middeleeuwse geloof dat de Aarde plat was.

Is het mogelijk dat de moderne wetenschap al een verband ontdekt heeft tussen ons bewustzijn en de fysieke planeet waarop we leven? Een dergelijk verband is theoretisch mogelijk sinds Albert Einstein een eeuw geleden zijn beroemde vergelijking E=mc2 publiceerde. Het probleem is dat vanwege bepaalde wetenschappelijke paradigma’s (dat de geest onbetrouwbaar is en wetenschappelijke objectiviteit ondermijnt) de meeste wetenschappers het verband tussen geest en materie genegeerd hebben. Maar laten we dit verband vanuit het perspectief van een leek bekijken.

Het is allemaal een kwestie van energie
Voor Einstein geloofden de wetenschappers dat het universum uit materie en energie gemaakt was en hoewel ze op elkaar konden inwerken, kon de een niet in het andere worden omgezet. In dit wereldbeeld was er geen verband tussen geest en materie en de wetenschappers zouden gespot hebben met het idee dat het bewustzijn van de mens het vóórkomen van natuurrampen zou kunnen beïnvloeden. Sindsdien is het een en ander aanzienlijk veranderd en hoewel de meeste wetenschappers dit idee nog steeds belachelijk vinden, hebben ze veel minder basis om dat te doen.

Laten we beginnen met de implicaties van de vergelijking van Einstein, E=mc2 te overwegen. Met een enkele pennenstreek, verbrijzelde Einstein het dualistische model. Zijn vergelijking bewijst dat materie en energie geen afzonderlijke elementen zijn en dat de een wel degelijk in de ander omgezet kan worden. Maar het doet nog meer dan dat. Einstein bewees dat het universum niet van twee elementen, maar van één basissubstantie gemaakt is – en die substantie is energie die een andere vorm heeft aangenomen. Materie doet zich alleen als vast en onveranderlijk aan onze fysieke zintuigen voor. Wanneer je het nauwkeuriger bekijkt zul je ontdekken dat ‘vaste’ materie voornamelijk lege ruimte is. Zelfs de klassieke theorie van het atoom als een miniatuurzonnesysteem laat zien dat atomen heel weinig feitelijke materie hebben, namelijk enkele zogenoemde elementaire deeltjes en heel veel lege ruimte. Latere ontdekkingen hebben echter de vraag opgeworpen of er überhaupt wel vaste deeltjes bestaan.

Gebaseerd op de theorieën van Einstein ontwikkelden wetenschappers kwantum mechanica, die tot de bevinding kwam dat elementaire deeltjes in kleinere deeltjes verdeeld konden worden. Maar deze kleinere deeltjes gedragen zich niet als miniatuurbiljartballen en in veel gevallen doen ze zich als zuivere energiegolven voor. Hoewel de theorie van kwantum mechanica heel complex is, is het belangrijkste dat wanneer je de kern van de materie binnengaat, je een lijn bereikt waar het onderscheid tussen vaste deeltjes en zuivere energiegolven onduidelijk of mogelijk onbestaanbaar wordt. De gevolgtrekking is dat materie ontstaat wanneer zuivere energiegolven een vorm aannemen die hen blijvend op één plaats vasthouden en die zich voor onze zintuigen als vaste materie voordoen. Met andere woorden, er is een volkomen natuurlijk proces waarbij energiegolven tot materie veranderd worden en dit is hoe het hele materiële universum tot ontstaan kwam.

Wetenschappers kunnen niet helemaal uitleggen hoe dit proces plaatsvindt en momenteel zijn er verschillende theorieën die een uitleg proberen te geven. Enkele van deze theorieën praten over een andere wereld waar alles uitsluitend energie is en sommigen noemen het een andere dimensie of een paralleluniversum. Dit denkbeeld is gemakkelijker te begrijpen wanneer we bedenken dat wetenschappers energie als een vorm van trilling (vibratie) zien. Het beweegt zich in golven en de golven kunnen in termen van frequentie omschreven worden. We weten allemaal dat infrarood licht onzichtbaar voor onze ogen is omdat het zo’n lage trilling heeft dat we het niet kunnen zien. Ultraviolet licht heeft zo’n hoge frequentie dat onze ogen dit ook niet kunnen waarnemen. Zo wordt het mogelijk dat er een wereld of een dimensie is, waarin we energiegolven van zulke hoge trillingen vinden dat noch onze fysieke zintuigen, noch de huidige wetenschappelijke instrumenten ze kunnen waarnemen. Het is deze hoogfrequente energie die in trilling afneemt, waardoor het als fysieke energie en materie verschijnt.

Het bestaan van zo’n hogere wereld of dimensie is natuurlijk al heel lang bij de mensheid bekend. Religieuze mensen hebben het hemel genoemd en spiritueel georiënteerde mensen praatten over een geestelijke wereld. De vraag is of de laatste wetenschappelijke bevindingen fysieke materie met de menselijke geest verbinden.

Nog eens geest boven materie
Al heel lang hebben religieuze mensen geloofd in de mogelijkheid dat geest boven materie staat. De meeste Christenen geloven bijvoorbeeld dat Jezus in staat was een verscheidenheid aan wonderen te verrichten en het genezen van zieken was één voorbeeld van het gebruik van de macht van de geest om fysieke materie te veranderen. Veel moderne spirituele mensen geloven in geloofsgenezing en zelfs veel doktoren beseffen nu dat de geest van de patiënt een heel grote invloed heeft op het genezingsproces. Als de geest invloed heeft op het genezen van een ziekte dan volgt daar logischerwijze uit dat de geest ook invloed kan hebben op het ontstaan van een ziekte. Het is al bewezen dat veel stress gerelateerde ziekten veroorzaakt worden door het feit dat iemands geest invloed op het fysieke lichaam heeft. Met andere woorden, er is een groeiend besef dat ons bewustzijn rechtsreeks invloed op ons fysieke lichaam kan hebben.

Een wetenschappelijke materialist zal zulke bevindingen moeten ontkennen, maar de theorie van Einstein roept fundamentele vragen op over de geldigheid van het pure materialisme. Door de barrière tussen materie en energie weg te nemen, nam Einstein ook de barrière tussen geest en materie weg. In de wereld na Einstein is het theoretisch mogelijk dat gedachten fysieke materie kunnen beïnvloeden. Waarom is dit zo?

Einstein bewees dat materie geen energie voortbrengt – energie brengt materie voort. Met andere woorden, energie is de onderliggende oorzaak achter het bestaan van het stoffelijke heelal. Achter de verschijnselen die we met onze zintuigen en wetenschappelijke instrumenten kunnen waarnemen, bestaat een diepere oorzaak, namelijk het gedrag van pure energie. Overweeg als voorbeeld dat je een steen weggooit. Het gevolg dat wij waarnemen is dat de steen door de lucht vliegt. Dit wordt veroorzaakt door het feit dat jij die steen gooide, wat betekent dat de oorzaak van het gedrag van de steen in de stoffelijke wereld gevonden wordt. We hoeven niet het bestaan van een verborgen gebied van pure energie te overwegen om te verklaren waarom de rots de zwaartekracht weerstond.

Maar wat gebeurt er wanneer we onze overwegingen naar het volgende niveau brengen en vragen waarom de steen – en je fysieke lichaam – in de eerste plaats bestaan? Einstein zegt dat we het bestaan van materie niet kunnen verklaren door alleen maar naar het niveau van materie te kijken. Om het bestaan van materie en het fundamentele gedrag van materie te verklaren, moeten we verticaal kijken – we moeten naar onzichtbare oorzaken kijken in het gebied van energie. Kwantummechanica heeft gewezen op het bestaan van een dimensie die zelfs boven natuurlijke energie ligt en daarom kan de oorzaak achter het bestaan van materie waarschijnlijk niet gevonden worden door te kijken naar wat wij gewoonlijk de stoffelijke wereld noemen. Dit is de reden dat een groeiend aantal wetenschappers voorbij de bestaande modellen zoeken naar een dieper begrip van energie.

Tijdens hun zoektocht naar zo’n verklaring deed de kwantum mechanica – in de jaren 20 van de vorige eeuw – een ontdekking die de natuurkundigen versteld deden staan en waarvoor nog altijd geen volledige verklaring is gevonden. Ze ontdekten dat op het niveau van de subatomaire deeltjes er een onweerlegbare wisselwerking bestaat tussen de menselijke geest en de zogenoemde materie ‘deeltjes’. Wanneer natuurkundigen een subatomair deeltje observeren, zien ze feitelijk het deeltje niet. Hoewel weinigen betwisten dat er een feitelijk ‘iets’ is dat wordt waargenomen, heeft de kwantum mechanica bewezen dat hetgeen we zien het gevolg is van ‘de hele meetsituatie’. Hieronder wordt het verschijnsel begrepen dat geobserveerd wordt, het instrumentarium dat gebruikt wordt (zoals een deeltjesversneller) EN het bewustzijn van de wetenschapper die de observatie doet. De gevolgtrekking is dat de wetenschapper in feite het deeltje ‘in het leven roept’ dat hij observeert. Het deeltje was er niet voordat de wetenschapper de waarneming deed!

Dit is een ongelooflijke ontdekking omdat wetenschappelijke materialisten van oudsher beweerd hebben dat hun bevindingen objectief zijn omdat hun geest het verschijnsel dat ze bestuderen niet beïnvloedt. Met andere woorden, wetenschappers zijn waarnemers die geen invloed hebben op de wereld die ze bestuderen. Zowel de relativiteitstheorie als de kwantum mechanica hebben bewezen dat deze claim onjuist is – in ieder geval op de diepere niveaus van de werkelijkheid. Met andere woorden, wanneer je een steen die door de lucht vliegt observeert en meet, kun je dat doen zonder de snelheid of richting van de steen te beïnvloeden. Maar wanneer het observaties betreffen die op het meest fundamentele niveau van materie worden uitgevoerd, zal je geest wel degelijk de subatomaire deeltjes/golven beïnvloeden die je waarneemt.

Dit is eigenlijk niet moeilijk te begrijpen wanneer je in overweging neemt dat op het subatomaire niveau de lijn tussen materiedeeltjes en energiegolven heel onduidelijk wordt. Gedachten zijn vanzelfsprekend een vorm van energiegolven en het kan gemeten worden dat gedachten op frequenties trillen die veel hoger dan fysieke materie liggen, zoals het hersenweefsel. Zo wordt het mogelijk dat de energiegolven van je gedachten kunnen reageren op de energiegolven die zich in het proces bevinden van het tot ontstaan komen van fysieke deeltjes, maar die nog niet binnen het materiële frequentiespectrum vibreren.

Een nieuwe kijk op de werkelijkheid
Wanneer je logische conclusies uit deze wetenschappelijke bevindingen trekt, zie je dat we op de rand van een doorbraak staan naar een nieuw begrip van het universum. Het is waarschijnlijk dat binnen één of twee decennia onze kijk op de stoffelijke wereld vergroot wordt en we zouden denkbeelden kunnen ontwikkelen die ons huidig wereldbeeld even primitief zal maken als de theorie van de platte Aarde. Kunnen we een glimp opvangen waar dit ons naar toe leidt? Het is waarschijnlijk dat het nieuwe wereldbeeld de volgende elementen zal bevatten:

• Alles is van energie gemaakt en energie is vibratie (trilling). Er is een – mogelijk oneindige – reeks vibraties, maar de frequentieschaal kan in verscheidene niveaus verdeeld worden. Fysieke materie is gemaakt van energie dat binnen een bepaald frequentiespectrum vibreert. Daarboven bestaat een energiegebied dat nog steeds tot de stoffelijke wereld behoort maar hogere frequenties heeft dan ‘vaste’ materie. Daar weer boven is een ander gebied van zelfs nog hogere frequenties die de materiële energie overstijgen.
• Wat de stoffelijke wereld tot ontstaan heeft gebracht is een ‘stroom’ van hoogfrequente energie die de stoffelijke wereld instroomt. Of je zou kunnen zeggen dat de stoffelijke wereld van deze hoogfrequente energie gemaakt is dat in vibratie verminderd is en zo de aanblik van materiële energie en materie ‘deeltjes’ heeft aangenomen.
• Het proces waarbij energie in vibratie wordt verlaagd en een bepaalde vorm aanneemt heeft een bewuste geest nodig die een vorm van intelligentie heeft. Zelfs de menselijke geest heeft het vermogen dit proces te beïnvloeden, hoewel het dit proces niet op gang kan brengen.

Alles bij elkaar genomen opent dit de mogelijkheid voor een nieuwe kijk op het verband tussen materie en geest. Wetenschappelijke materialisten beweren dat gedachten het gevolg zijn van chemische of elektromagnetische processen in het fysieke brein. Met andere woorden de hersenen zijn de oorzaak en gedachten zijn de gevolgen. Zelfs de theorie van Einstein maakte deze bewering aanvechtbaar door te bewijzen dat materie het gevolg is van een diepere oorzaak in een gebied van pure energie. Gedachten zijn onmiskenbaar een vorm van energie en vibreren op een veel hogere frequentie dan het brein. Dus is het niet logisch dat de massieve stof van de hersenen de fijnere energieën van gedachten kunnen voortbrengen. Maar hoe kunnen we dan verklaren dat de chemische gesteldheid in de hersenen invloed op gedachten kunnen hebben? Dit kunnen we doen door de wetenschappelijke bevindingen die hierboven genoemd zijn toe te passen.

Het nieuwe wetenschappelijke wereldbeeld zegt dat alles wat stoffelijk is zich op een lager niveau van de oorzaak/gevolg reeks bevindt, wat betekent dat achter alle materiële verschijnselen een dieper niveau van oorzakelijkheid bestaat in een wereld van hogere frequenties. Zodoende kunnen we stellen dat het fysieke brein geen gedachten produceert maar als omvormer optreedt die een stroom van hoogfrequente energie vanuit een hogere wereld naar beneden transformeert. Als deze energie door het fysieke brein stroomt, wordt de trilling ervan verminderd en neemt het de vorm van specifieke gedachten en gevoelens aan. De feitelijke vorm van deze gedachten kunnen door chemische processen in de hersenen worden beïnvloed. Dit lijkt op een prisma van glas dat een straal wit licht in de kleuren van de regenboog scheidt. Het prisma heeft vanzelfsprekend invloed op de lichtstraal maar doet die lichtstraal niet ontstaan. Een ander voorbeeld is de filmprojector. De beelden die op het witte doek worden geprojecteerd krijgen vorm door de beelden op de filmstrook. De stuwende kracht is echter het witte licht dat van de gloeilamp in de projector komt. Zonder dit licht zouden er geen beelden op het doek geprojecteerd kunnen worden.

De consequentie van deze observaties is dat je geest als een transformator werkt. De stuwende kracht is een hoogfrequente energiestroom die vanuit een hogere wereld (mogelijk van een hoger deel van je wezen) door je geest stroomt en vervolgens door je fysieke brein. Als de energie, gedachten en gevoelens worden, wordt het in feitelijke gedachtegolven omgezet en de vorm van deze golven wordt door de inhoud van je gedachten bepaald. Een aantal wetenschappers hebben al instrumenten ontwikkeld die de frequentie van gedachtegolven meten en ze hebben – niet onverwacht – ontdekt dat gevoelens van liefde golven van een hogere frequentie produceren dan gevoelens van boosheid. Dit wordt bevestigd door onze dagelijkse ervaring. Als we aan de negatieve gevoelens van andere mensen worden blootgesteld, voelen we ons vaak bedrukt, terwijl positieve gevoelens ons opbeuren.

Dit opent de mogelijkheid dat onze gedachten zichzelf vervullende voorspellingen worden. Einstein speculeerde dat het tijdruimtecontinuüm een gesloten lus vormt. Als je in de ruimte reist en in dezelfde richting blijft gaan zul je vanuit de tegenovergestelde richting bij je vertrekpunt terugkomen. De meeste religies op deze planeet bevatten soortgelijke ideeën. De bijbel bijvoorbeeld vertelt ons dat we zullen oogsten wat we gezaaid hebben. Veel religieuze mensen zien dit als Gods straf, maar wat als er een meer natuurlijke verklaring voor bestaat? We zouden kunnen zeggen dat het energiecontinuüm waarin we leven als een spiegel werkt. Als we onze geest op bepaalde overtuigingen en beelden richten, zenden we bepaalde gedachtegolven het universum in en deze golven worden naar ons teruggekaatst in de vorm van fysieke omstandigheden. Als we disharmonische energie uitzenden, zal de kosmische spiegel chaotische toestanden naar ons terugkaatsen in de vorm van natuurrampen of zelfs van sociale beroeringen. Natuurlijk leer je dit niet op de middelbare school, maar natuurkundigen kunnen deze mogelijkheid niet uitsluiten. Het kan zijn dat we eenvoudig nog niet het één met het ander in verband hebben gebracht en het verband tussen materie en geest ingezien hebben – een verband dat sinds Einstein een reële mogelijkheid is.

Nog eens het verband tussen geest en lichaam
We dienen nu, wat wetenschappers de wet van behoud van energie noemen, aan dit beeld toe te voegen. Wanneer een energiegolf een bepaalde frequentie is gegeven, zal het voor altijd in die frequentie blijven. Het is mogelijk de trilling van energiegolven te veranderen, maar als dat niet gebeurt, zullen ze de eenmaal vastgestelde frequentie vasthouden. Waarom is dat belangrijk? Stel je voor dat je een traumatische ervaring meemaakt die gevoelens van boosheid en verdriet opwekken. Je geest produceert energiegolven van een bepaalde frequentie en die verdwijnen eenvoudig niet zo maar. Ze moeten ergens naar toe, dus de vraag wordt daarom nu, waar zulke energie wordt opgeslagen?

De wetenschap kan het antwoord al geven want het heeft al lang de kennis dat energie zich als een vrij stromende golf of als een stilstaand veld kan gedragen. We hebben allemaal op school geleerd dat een magneet een onzichtbaar energieveld om zich heen heeft en ons werd geleerd dat de magneet zelf dit veld voortbracht. In het licht van de kwantummechanica is deze visie te eenvoudig en we dienen ons begrip van oorzaak en gevolg te vergroten. Het zou juister zijn om te zeggen dat het onzichtbare energieveld de magneet voortbrengt. Met andere woorden, de magneet zelf is eenvoudig het topje van de ijsberg van een groter energieveld. Van een ijsberg is slechts 10 procent van zijn omvang boven het wateroppervlak. Evenzo is een magneet het zichtbare deel – het meest compacte deel – van een groter energieveld.

Dit is op alle materie van toepassing en we begrijpen nu dat elke stoffelijke vorm – zoals het menselijk lichaam – een onzichtbaar energieveld om zich heen heeft. Het bestaan van zo’n veld is al duizenden jaren bij mensen bekend en de eeuwenoude wetenschap van acupunctuur is op dit feit gebaseerd. Sommige moderne wetenschappelijke instrumenten kunnen dit energieveld meten en nieuwe technologie kan dit op een computerscherm zichtbaar maken. Het is waarschijnlijk dat in de komende decennia of zo, nieuwe scanners het mogelijk zullen maken om in niet eerder vertoonde details het menselijk energieveld zichtbaar te maken. Dit zou het mogelijk maken om een ziekte vast te stellen voordat er enige fysieke symptomen voor aanwezig zijn en een ziekte door middel van de kracht van de geest te genezen.

Dus, waar gaan de energiegolven van gedachten en gevoelens naar toe? Is het mogelijk dat ze in het energieveld rond ons lichaam worden opgeslagen? Dit energieveld is nauw met het fysieke lichaam verbonden en een van de verbindingen tussen het lichaam en het energieveld zijn vanzelfsprekend de hersenen. We zullen misschien spoedig ontdekken dat een deel van onze geest – zoals het onderbewustzijn – een energieveld is dat het lichaam omgeeft. Volgens de acupunctuur is het lichaam gezond als de energieën vrij door het energieveld stromen. Als de energiestroom geblokkeerd wordt, is lichamelijk ziekte het gevolg. De ziekte kan genezen worden door de energiestroom te herstellen. Dit kan met acupunctuurnaalden worden gedaan, maar ontspanningstechnieken zijn een preventief middel.

De moderne geneeskunde heeft een duidelijk verband tussen stress en lichamelijke ziekte aangetoond. Wat is stress? Is het mogelijk dat stress een gevoel van ongemak is dat wordt voortgebracht wanneer laagfrequente mentale of emotionele energie zich in ons energieveld ophoopt? Wanneer de energie een bepaalde intensiteit bereikt, beginnen we het als een gevoel van irritatie te ervaren. Als het nog intenser wordt, of als de invloed over een bepaalde tijdsperiode voortduurt, kan het zelfs het lichaam treffen en ziekte is het gevolg. Sommige doctoren beweren dat meer dan 90 procent van alle ziekten psychosomatisch zijn, waarmee bedoeld wordt dat ze de gevolgen van psychologische oorzaken zijn. Dit laat een duidelijk verband tussen de geest en het fysieke lichaam zien. Met andere woorden, een zuivere psychologische oorzaak kan een fysieke kwaal tot gevolg hebben.

Een planetair perspectief
Laten we deze overwegingen nu op grotere schaal toepassen. Een wetenschappelijk georienteerde persoon wijst waarschijnlijk het verband tussen geest en lichaam af omdat het nog niet door de officiële wetenschap erkend is. Maar elk geestelijk georiënteerde persoon zou voor het bestaan van een dergelijk verband moeten openstaan. Het is niet moeilijk om ons besef van het verband tussen geest en lichaam uit te breiden naar de grotere schaal van het verband tussen geest en Aarde.

Overweeg het feit dat in de meeste grote steden de mensen zich over het algemeen gestrest voelen en ze vaak verlangen de stad uit te gaan ‘om er even helemaal tussen uit te zijn’. Wat is het waar deze mensen van weg willen? Kan het zijn dat in een grote stad een zo’n intense opeenhoping van laagfrequente energie bestaat dat elk gevoelig persoon het als stress, gebrek aan helderheid of zelfs als emotionele verwarring kan voelen? Is het niet waarschijnlijk dat zo’n opeenhoping van energie de verklaring is voor een hogere concentratie van stress gerelateerde ziektes per hoofd van de bevolking, in steden dan op het platteland?

Ga nu naar het volgende niveau en overweeg de grote aantallen wreedheden die in de ons bekende geschiedenis op deze planeet hebben plaatsgevonden. Denk aan de vele oorlogen, martelingen, verkrachtingen, moorden, misdaden en andere voorbeelden van wreedheden die mensen elkaar aan doen. Is het moeilijk te zien dat dit een grote hoeveelheid verkeerd gekwalificeerde energie heeft voortgebracht die zich in het planetaire energieveld heeft opgehoopt? Vergeet niet dat het bestaan van een planetair energieveld dat energie opslaat, fundamentele wetenschap is. De meeste wetenschappers gebruiken deze kennis niet om over een planetair energieveld te denken, maar de meeste wetenschappers erkennen de geestelijke kant van het leven dan ook niet. Dus als je wel de geestelijke kant van het leven erkent, wordt het moeilijk het bestaan van een planetair energieveld te ontkennen dat een opslagplaats is voor de verkeerd gebruikte energie van de mensheid.

Laten we nu eens bekijken hoe een ophoping van energie mogelijk van invloed op de fysieke planeet kan zijn. We hebben al gezien dat wanneer de energie in je persoonlijke energieveld te intens wordt, het van invloed op het lichaam begint te zijn. Wanneer je hoest is het als een orkaan in je lichaam. Wanneer je koorts hebt, is het als een aardbeving in je lichaam. Is het werkelijk te ver gezocht dat het Aardelichaam ziek kan worden en dat sommige symptomen verschillende natuurrampen zouden kunnen zijn? Zeker, dit is een primitieve symboliek, maar we kunnen veel meer specifiek zijn.

Een materialistisch wetenschapper zal zeggen dat een orkaan of een aardbeving door zuiver natuurlijke oorzaken ontstaan, zoals het warmer worden van het water van de oceanen of een opbouw van spanning tussen twee aardlagen. Maar gezien de werkelijkheid dat alles energie is, kunnen we nu zien dat een dergelijke uitleg te oppervlakkig is. We zijn door onze zintuigen verleid een ondoordringbare barrière tussen materie en energie te zien, maar zoals we besproken hebben, bewijst de wetenschap dat zo’n barrière eenvoudig niet bestaat. Energie is niet van materie gescheiden – energie wordt materie en de menselijke geest lijkt in dit proces betrokken te zijn.

We moeten in overweging nemen dat achter elk natuurlijk verschijnsel een dieper niveau van oorzakelijkheid bestaat dat verband houdt met wat er in dat energieveld omgaat. Dus een natuurramp is niet eenvoudig een fysiek gebeuren. Het heeft ook een component die alleen kan worden begrepen door het bestuderen van het planetaire energieveld. En omdat gedachten energiegolven zijn, wordt het theoretisch mogelijk dat gedachten invloed op het planetaire energieveld kunnen hebben en mogelijk tot veranderingen op het gebied van de materie kunnen leiden.

Het vervormen van tijd en ruimte
Zijn er ook wetenschappelijk aanvaardbare theorieën die zo’n bewering zouden kunnen ondersteunen? Einstein speculeerde dat we een nieuw begrip van tijd en ruimte nodig hebben en hij praatte over ‘het weefsel van tijd en ruimte’. De meeste mensen bijvoorbeeld werd in school geleerd dat de Aarde een onzichtbare aantrekkingskracht uitoefent dat objecten in haar nabijheid aantrekt zoals de maan. Einstein zei dat in werkelijkheid de Aarde een vervorming van tijd en ruimte veroorzaakt. Hij speculeerde dat het licht van ver verwijderde sterren rond de zon gebogen zou worden omdat de zon een vervorming in tijd en ruimte veroorzaakt. Hij voorspelde dat lichtstralen langs de contouren van tijd en ruimte zouden golven en dit werd later door wetenschappelijke observaties bevestigd.

Het gevolg van deze wetenschappelijke bevindingen is dat we een meer holistische benadering van natuurrampen nodig hebben. We moeten in overweging nemen dat de fysieke gebeurtenis van een aardbeving zou kunnen ontstaan door diepere oorzaken die in het planetaire energieveld plaatsvinden en in verband gebracht kunnen worden met het weefsel van tijd en ruimte. We bijvoorbeeld weten dat er een aantal aardlagen zijn die tegen elkaar aanschuiven en een voortdurende spanning langs bepaalde lijnen produceren. Maar deze spanning kan decennia of eeuwen lang bestaan en zich opbouwen, zonder een aardbeving te veroorzaken. Of deze spanning kan in een aantal kleinere aardbevingen worden vrijgegeven die geen schade aan de oppervlakte veroorzaken. Dus waarom ontstaat er een bepaalde aardbeving in een bepaald gebied, zoals de recente aardbevingen in Noord-Pakistan en Kasjmir? We moeten overwegen dat een bepaalde gebeurtenis tot een overbelasting van de spanning leidde die de aardbeving tot gevolg had. Het is als het buigen van een strip metaal totdat een spanningspunt verschijnt en het metaal uiteindelijk breekt.

De spanning langs een breuklijn is niet enkel een mechanisch fenomeen; het heeft een energiecomponent. Is het mogelijk dat de mechanische spanning zelf niet de werkelijke oorzaak van een aardbeving is? De beving wordt feitelijk op energieniveau veroorzaakt en dit gebeurt wanneer de opeenhoping van energie een bepaalde intensiteit bereikt. We weten dat alle materie van energie is gemaakt en daarom is het gewoon wetenschap dat energie, materie kan beïnvloeden. Als vergelijking zouden we kunnen zeggen dat het materiedeel een dam en het energiedeel water is dat zich achter de dam opbouwt. Het water oefent een druk op de dam uit en een tijd lang kan de dam de druk weerstaan. Maar als de druk een bepaalde grens overschrijdt, breekt de dam en de verwoestende kracht van het water komt vrij. Op dezelfde wijze zouden we ons kunnen voorstellen dat als energie zich langs een breuklijn opbouwt, het een intensiteit kan bereiken die de (fysieke) materie niet kan weerstaan en een aardbeving is het gevolg. Als de opbouw van energie in een bepaalde locatie bijzonder intensief is, zou het in dat gebied een aardbeving kunnen veroorzaken hoewel er duizenden kilometers breuklijn met dezelfde fysieke condities zijn. We zouden ons ook kunnen voorstellen dat zo’n opbouw één grote aardbeving veroorzaakt in plaats van kleinere die de spanning geleidelijk vrijgeven.

We weten dat een orkaan te maken heeft met het opwarmen van het water van de oceaan, wat de lucht in een werveling brengt. Maar wat bepaalt de baan van een orkaan? Neem als voorbeeld de recente orkaan Katrina. Nadat Katrina over Florida trok en de warme wateren van de Golf van Mexico bereikte, zou het bijna overal langs de Mexicaanse of de Amerikaanse kust aan land kunnen komen. Waarom trof deze orkaan New Orleans – de grootste stad aan de Golfkust? Is het mogelijk dat een concentratie van verkeerd gekwalificeerde energie – voortgebracht door de welbekende levensstijl van die stad – zich boven deze stad opeengehoopt had? De energie vervormde tijd en ruimte wat de totstandkoming van een sleuf (baan) veroorzaakte die letterlijk de orkaan opving en het naar de stad toe leidde.

Misschien zijn zulke verklaringen te oppervlakkig, maar ze wijzen wel op de mogelijkheid dat de wetenschap op zekere dag een reeks oorzaken en gevolgen zou kunnen ontdekken die het collectieve bewustzijn in verband met natuurrampen brengt. We hebben al gezien dat onze fysieke daden mondiale gevolgen kunnen hebben, dus is het slechts een kleine stap om het verband te leggen tussen de energiegolven van onze gedachten en de energiegolven van de fysieke planeet.

Van vlinders naar M-velden
Een aantal natuurkundigen hebben theorieën geformuleerd die een veel diepere onderlinge verbondenheid en oorzakelijkheid beschrijven dan we in het huidige – wat meer mechanische – wetenschappelijke wereldbeeld vinden. De chaostheorie bijvoorbeeld heeft het over een ‘vlindereffect’. Het idee daarachter is dat vanwege het feit dat de Aarde één onderling verbonden geheel is, zelfs kleine veranderingen in één gebied tot grote gevolgen in een ander gebied kunnen leiden. De beroemde vergelijking dat dit fenomeen haar naam gaf is dat een vlinder die op één continent zijn vleugels op en neer beweegt een kettingreactie kan veroorzaken dat uiteindelijk de oorzaak is van de opbouw van een grote storm op een ander continent. Volgens de chaostheorie is het niet onmogelijk dat energie die door de mensheid is voortgebracht meer chaotische omstandigheden in het planetaire energieveld zou kunnen voortbrengen, wat de aanzet voor een toename in zeer zware stormen zou kunnen zijn.

De natuurkundige David Bohm speculeerde dat het gebied van de materie en fysieke energie slechts één niveau van de werkelijkheid vormt. Daarboven bestaat een andere wereld, die hij de ‘verborgen orde’ (‘implicate order’) noemde. In deze wereld van pure energie kunnen we de diepere oorzaken vinden die de vele effecten kunnen verklaren waarvoor de materialistische wetenschap geen verklaring heeft. Kwantum natuurkundigen bijvoorbeeld hebben in laboratoria waargenomen dat een subatomair deeltje plotseling als uit het niets kan verschijnen. Het deeltje verdeelt zich spontaan in andere deeltjes die dan op elkaar botsen en verdwijnen. Volgens de materialisten is er voor dit verschijnsel geen verklaring en als het niet zou zijn waargenomen, was het waarschijnlijk als een onmogelijkheid bestempeld.

Maar de theorie van Bohm zegt dat de oorzaak op het diepere niveau van de verborgen orde wordt gevonden. Zoals eerder werd genoemd, zou dit kunnen aantonen dat er een stroom hoogfrequente energie vanuit een hogere wereld het materiële universum instroomt. Indien onze gedachten deze energiestroom kunnen beïnvloeden, kunnen gedachten – zoals de kwantummechanica al heeft bewezen – het meest fundamentele niveau van de stoffelijke wereld beïnvloeden.

De bioloog Rupert Sheldrake stelde het bestaan van energievelden voor, zogenaamde M-velden die een onzichtbare blauwdruk vormen voor de vorming van materiële ‘dingen’ zoals het menselijke lichaam. Met andere woorden, wanneer de eerste cel van het embryo tot ontstaan komt, is er al een onzichtbaar energieveld aanwezig dat een volledige blauwdruk voor het volwassen lichaam van die persoon vormt. Die eerste cel deelt zich niet willekeurig, omdat nieuwe cellen geleidelijk de onzichtbare blauwdruk opvullen. Deze blauwdruk kwam vanuit een hogere wereld tot stand en fysieke materie ordent zich er eenvoudig naar. Het lichaam is het gevolg en het energieveld is de oorzaak.

Andere wetenschappers zijn zich bewust geworden dat de fundamentele bouwsteen van het universum niet de subatomaire deeltjes zijn, maar informatie. We weten dat informatie in de genen is opgeslagen, maar om gebruikt te kunnen worden moet informatie door een bewuste geest worden verwerkt. We mogen zeggen dat de genen niet echt informatie opslaan evenals een computer dat niet doet. Je computer slaat gegevens in de vorm van bits op en het heeft geen besef wat het opslaat en wat het betekent. Er is een bewuste geest voor nodig om gegevens in de vorm van bits tot informatie te vormen die voor praktische doeleinden kan worden gebruikt. Dit zou wijzen op het feit dat het ongelooflijk complexe universum waarin we leven niet willekeurig tot stand gebracht zou zijn, maar de medewerking van bewuste geesten vereist.

Als er een rijk van hogere energie is, zou er in dit rijk intelligente wezens kunnen zijn die het proces van het scheppen van de Aarde begonnen – wellicht door het ontwerpen van een onzichtbare blauwdruk die geleidelijk door materiedeeltjes en organische levensvormen werd opgevuld. Dit opent de mogelijkheid dat ons bewustzijn aan dit proces heeft kunnen deelnemen, misschien zelfs op een heel diep niveau. Zouden we op een dag een wetenschappelijke verklaring kunnen ontdekken voor de bijbelse beschrijving dat God de Aarde en de mensen schiep, waarna hij ons opdroeg te ‘vermenigvuldigen en heerschappij te nemen’? Misschien is ‘vermenigvuldigen’ eenvoudig meer dan voortplanting. Misschien betekent het dat we geacht worden de mogelijkheden van onze geest te vermenigvuldigen totdat we heerschappij over de materie zelf hebben. Misschien zijn we bedoeld medescheppers met God te zijn die het vermogen hebben het ontwerp van de Aarde te wijzigen – ten goede of ten kwade. Met andere woorden, God legde een fundament en wij bouwen op dat fundament. Het is aan ons of wij er een mooi kasteel op bouwen of een gammele hut.

Zoals wij eerder bespraken heeft de wetenschap voortdurend ons begrip vergroot over hoe alles in de wereld in werkelijkheid onderling met elkaar verbonden is. Het heeft ook diepere lagen van complexiteit en verbanden van oorzaak en gevolg bekend gemaakt. Is het werkelijk zo ver gezocht dat de mensheid zo’n intense opeenhoping van psychische energie kan voortbrengen dat het daardoor het weefsel van tijd en ruimte verwrongen heeft of op andere manieren een kettingreactie tot stand heeft gebracht dat een aardbeving op een bepaalde plaats teweeg zou kunnen brengen of de koers van een orkaan leidt? Is het mogelijk dat we over enkele decennia wetenschappelijke methoden ontwikkeld zullen hebben voor het meten van dit effect, methoden die ons in staat stellen natuurrampen te voorspellen of te voorkomen?

De vraag wordt nu of je op het wetenschappelijke bewijs gaat zitten wachten of dat je bereid bent op het geloof af te gaan en je inzet om het planetaire energieveld te zuiveren. Je persoonlijke antwoord op die vraag zou meer op je benadering van het leven kunnen afhangen dan op wat werkelijkheid is. Het zou in feite kunnen afhangen van hoe genegen je bent om verantwoordelijkheid voor je eigen leven te nemen.

De verantwoordelijkheid kan niet op iemand anders worden afgeschoven?
Veel spiritueel georiënteerde mensen hebben de slogan gehoord, ‘Denk mondiaal, wees plaatselijk actief’ (‘Think globally, act locally’). Welnu, wat zou je ervan denken om mondiaal te denken en mondiaal te handelen? Wat zou je ervan vinden om verantwoordelijkheid voor planetaire omstandigheden te nemen en uit te zien naar manieren om er iets aan te doen? Waarom zijn zoveel mensen geneigd om idee belachelijk te maken?

Het wrange feit is dat je geen verantwoordelijkheid voor de planeet kunt nemen voordat je verantwoordelijkheid voor jezelf hebt genomen. De meeste mensen geven er de voorkeur aan zichzelf als slachtoffer van omstandigheden te zien waarover ze geen zeggenschap hebben. Dit geeft hen de mogelijkheid door te gaan te leven zoals zij dat willen en wellicht kritiek op de regering te hebben voor het niet genoeg doen terwijl zij voelen dat ze niets kunnen doen. Maar als je jezelf als een spiritueel bewust persoon ziet, werkt deze benadering eenvoudig niet.

Als je accepteert dat het leven een geestelijke kant heeft, zie je in dat je niet een hulpeloos slachtoffer van machten bent waarover je geen zeggenschap hebt. Je kunt iets doen om je eigen bewustzijn te verhogen, wat je levenservaring zal verbeteren. Hier vloeit logischerwijze uit voort dat als je je eigen bewustzijn verhoogt, je meehelpt het bewustzijn van het geheel te verhogen, dat Carl Jung het collectieve bewustzijn noemde. Als er een verband bestaat tussen de staat van het collectieve bewustzijn en natuurrampen, volgt hieruit dat je een persoonlijke bijdrage kunt leveren aan het zuiveren van het collectieve bewustzijn, waardoor natuurrampen voorkomen of verzacht worden. Je kunt eenvoudig geen bewust spiritueel persoon zijn zonder voor deze mogelijkheid open te staan.

Wat kun jij doen om het collectieve bewustzijn en het planetaire energieveld te zuiveren? Wetenschappers hebben aangetoond dat als je een hoog frequente energiegolf op een energiegolf van een lagere vibratie richt, je de trilling van de lagere energie kunt verhogen. Het zuiveren van het planetaire energieveld kan daarom door een beperkt aantal mensen gedaan worden die spirituele technieken gebruiken om hoogfrequente energie – harmonieuze energiegolven – voort te brengen. Misschien zijn alle spirituele en religieuze rituelen in feite gereedschappen om ons te helpen zowel ons persoonlijk als het planetaire energieveld te zuiveren? Waarom voelen veel mensen zich geestelijk zo opgetild nadat ze hebben deelgenomen aan een spirituele ceremonie of na het beoefenen van een geestelijke techniek? Is het niet omdat we hoogfrequente energie voortbrengen die een deel van de laagfrequentie energie transmuteert waaronder we gewoonlijk gebukt gaan?

Als je bereid bent planetaire verantwoordelijkheid te accepteren, volgt hieruit dat de meest spiritueel bewuste mensen diegenen zijn die de keuze hebben iets te doen om het collectieve bewustzijn en het planetaire energieveld te zuiveren. Mensen die spiritueel niet ontwaakt zijn zouden zoiets niet gauw doen, evenals de regering niets doet. Dus de verantwoordelijkheid kan niet op iemand anders worden afgeschoven. Als je geen deel van de oplossing uit maakt, ben je deel van het probleem. Als je je niet inzet om je bewustzijn te verhogen en hoog frequente energie voort te brengen, draag je bij aan de achteruitgang van het planetaire energieveld.

De vraag wordt nu hoe je een geestelijke techniek kunt vinden die werkt en die je aanspreekt. Er is een ruime keuze voorhanden en als je bereid bent er tijd aan te besteden en je ervoor in te spannen, zou je al kunnen bijdragen om toekomstige natuurrampen te voorkomen.

Als je ervoor open staat om een techniek te zoeken om negatieve energie te transformeren, vind je er verschillende op deze website.

Lees over de lering van Moeder Maria over natuurrampen en hoe ons bewustzijn deze in het leven roepen. (wordt nog vertaald).

Terug naar het overzicht van dit onderdeel
Terug naar boven.

Copyright © 2005 by Kim Michaels